… En je rouwt wat

Mensen die overblijven rouwen niet alleen om het overlijden, maar juist ook omdat de toekomst die ze dachten samen te delen er niet meer komt.

Mensen wensen elkaar sterkte? Waarom mogen we niet zwak zijn?

Functioneel instorten op een moment alleen zwakte om op een ander moment weer sterk te kunnen zijn.

Wanneer je huilt, laat je de pijn zien, en wanneer je huilt dan is de pijn er.

Gek worden van jezelf, je gedachten, negativiteit, en het nergens zin in hebben en geen energie meer hebben, ofwel een depressie.

De hele dag ben je aan het missen.

Als degene je heeft bewaard, al die jaren in zijn of haar hoofd en in zijn of haar hart. En dat is dan weg! En wie ben je dan zonder degene, wie ben je?

Nooit meer is de realiteit van Nu.

Sommige mensen zijn zo mooi dat zelfs de dood zich niet kan bedwingen.

Je krijgt iedere keer de gedachten:

Wat had je kunnen doen om het te voorkomen?

Waar wordt je voor gestraft?

Wees dankbaar en blij voor de dingen die je over de overlevende weet en voor de liefde die je van hem/haar hebt gekregen. 

Maar juist herinneringen laten je voelen wat je bent  kwijtgeraakt.

Een dag heeft maar 24 uur, hij gaat vanzelf weer voorbij.

Andere verwachten dat je verdriet na een paar maanden wel afneemt, Sommige denken dat je het dan al een plekje hebt gegeven. Maar waar is dat plekje dan?

De waarheid van de dood, dat iemand nooit meer terug komt, dat komt moment komt op een bepaald moment.

Verdriet neem je overal mee naar toe.

Ze zijn elke traan waard!

Je moet het verdriet toelaten op momenten dat dit kan, laat het toe en geef het de ruimte, je moet er niet bang voor zijn. Op andere momenten kun je dan wel doorgaan, je weet dat je op een ander moment het verdriet weer toe laat en je wordt er dan niet door overvallen.

Betrek andere mensen om je heen met je verdriet,vertel dat je bv even geen zin hebt om iets te doen.

Wanneer je andere laat weten dat je verdriet er is dan hoef je je ook niet te schamen voor je verdriet.

Als mensen aan je denken, en dat blijven doen, werkt dat verzachtend.

Regelmaat in je leven kan houvast bieden.

Zodra je houvast op losse schroeven staat, of is weggeslagen, ga je zo snel mogelijk al dan niet obsessief, op zoek naar nieuwe houvastjes.

Het is gek dat simpele dingen ineens zo belangrijk kunnen worden.

Maar je bent ze niet helemaal kwijt: door de dingen die ze jou geleerd hebben. Ben je een onderdeel van hen. Onlosmakelijk met hun verbonden. Nog steeds en voor Altijd.

Je bent aan het leren ze op een andere manier vast te houden.

Ik had het gevoel dat het leven mij steeds minder leefde en ik steeds meer mijn leven weer ging leven.

Ik hoor het vaker van mensen die iemand verloren hebben: Aangeven dat je hulp nodig hebt is moeilijk. Je voelt je bij anderen al snel te veel.

Misschien val je nog 100x maar je weet wat je nodig hebt:

Liefde, Rust, Ruimte voor je verdriet. En je eigen basis.

“Sorry, dat ik niet over je vertelde dat je er ooit was maaier nu niet meer bent. Maar ik wil het gewoon zo graag, Ik wil zo graag dat je er gewoon bent.”

Veel vriendschappen gaan ten onder doordat de een rouwt en de ander niet.

Vooral die afwisseling van genieten en lachen naar huilen en niet meer willen bestaan, is dodelijk vermoeiend.

Herbelevingen, nachtmerries kunnen heftig zijn, dromen is ook verwerken en je hoof laat alleen je dromen toe als je het aankunt.

“Vertel wat niet goed gaat in je leven, want andermans geluk confronteert met wat je niet hebt”

Mensen zeggen bij een begrafenis: “ik kom snel een keer bij je langs” maar lang niet iedereen doet dit.

 Balanceren tussen erkenning, medeleven en medelijden. Iedereen wil erkenning voor zijn of haar verdriet. Prettig is het als mensen mee leven. Maar medelijden is niet goed!

Ik zal altijd om ze blijven rouwen, want zolang je rouwt heb je lief.

Door wat je mee hebt gemaakt is je “emmertje” nooit meer helemaal leeg, dus met alles wat je doet vergt het zijn tol… Dat is wat je verdriet met je doet.